Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες(εκδοχή ΙΙ), παρουσίαση στη Lifo, φωτογραφίες: Σπύρος Στάβερης.

Φεστιβάλ Αθηνών

Η Εταιρεία Θεάτρου Sforaris, συμμετέχει στο φετινό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών με την παράσταση Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες (εκδοχή ΙΙ).
Οι παραστάσεις θα δοθούν 21 και 22 Ιουνίου 2010, στο Γκαράζ του Κτηρίου Δ, στους χώρους της Πειραιώς 260.



Πρόκειται για σπονδυλωτή παράσταση-εγκατάσταση, βασισμένη στις ιστορίες 4 δημοτικών τραγουδιών (Παραλογών) και σε στίχους ποιημάτων του Τάσου Λειβαδίτη.
Οι Παραλογές είναι πολύστιχα αφηγηματικά τραγούδια, που συγγενεύουν με τα ακριτικά. Παρουσιάζουν έντονο παραμυθικό- εξωλογικό στοιχείο, γρήγορη διήγηση με χρονικά χάσματα και έντονη δραματικότητα. Έχουν χρησιμοποιηθεί οι εξής: Της σκοτωμένης, Η μάνα η φόνισσα, Τα αγαπημένα αδέρφια και η κακή γυναίκα, Η γυναίκα βοσκός.



Κοινό θέμα των ιστοριών της παράστασης, ένα «επικίνδυνο» για τον ηθικό κοινωνικό κώδικα γεγονός και οι συγκρούσεις που αυτό φέρει μέσα σε μια οικογένεια, με τελική κατάληξη έναν φόνο.

Στην Παραλογή Της Σκοτωμένης, τρία αδέρφια σκοτώνουν την αγαπημένη τους αδερφή, όταν θεωρήσουν πως τους ατίμασε μιλώντας στο γιο του Ρήγα. Ο νέος, μόλις μάθει τα φρικτά νέα αυτοκτονεί. Οι οικογένειες, τους θάβουν σε διπλανούς τάφους, από όπου φυτρώνουν μία λεμονιά και ένα κυπαρίσσι. Τα δύο δέντρα, ακολουθώντας το παράδειγμα των νεκρών νέων, γέρνουν το ένα προς το άλλο, σαν να πρόκειται να φιληθούν, στοιχειώνοντας τη ζωή των δολοφόνων τους.

Στην Παραλογή Τα αγαπημένα αδέρφια και η κακή γυναίκα, ένας αδερφός είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του αγαπημένου του αδερφού. Εκείνη, του βάζει την ιδέα να τον σκοτώσει για να την παντρευτεί. Η αφορμή θα είναι απλή: Θα του ζητήσει να μοιράσουν τα πατρικά κτήματα. Ο ίδιος θα απαιτήσει τα πιο καρπερά και έτσι ο άλλος θα θυμώσει. Πάνω στον καυγά, θα τον σκοτώσει με ένα μαχαίρι. Η συζήτηση μεταξύ των αδελφών θα γίνει, όχι όμως και ο καυγάς, αφού ο αδικημένος αδερφός, προκειμένου να μην μαλώσει με τον αγαπημένο του αδερφό, δέχεται να πάρει τα πιο άγονα κτήματα, αφήνοντας σε εκείνον τα πιο καρπερά. Ο παρ’ ολίγον αδελφοκτόνος, αφού αναλογιστεί τι πήγε να κάνει, γυρίζει στο σπίτι και δολοφονεί τη νύφη και ερωμένη του.

Στην Παραλογή Η μάνα η φόνισσα, μια γυναίκα σκοτώνει το μονάκριβο παιδί της, όταν αυτό ανακαλύψει την εξωσυζυγική της σχέση. Του βγάζει τα εντόσθια και αφού τα μαγειρέψει, προσφέρει το συκώτι σαν γεύμα στον άντρα της. Το συκωτάκι του παιδιού μιλάει και φανερώνει στον άντρα το έγκλημα. Εκείνος με τη σειρά του, της κόβει το κεφάλι και το κομματιάζει σε έναν νερόμυλο.

Στην Παραλογή Η Γυναίκα βοσκός, ένας νιόπαντρος άντρας αφήνει τη γυναίκα του και φεύγει για κυνήγι. Τα αδέρφια και η μάνα του, την κουρεύουν και τη διώχνουν στα βουνά. Όταν μετά από χρόνια εκείνος επιστρέψει, την αναζητά. Η μάνα του, του λέει πως δήθεν πέθανε. Εκείνος το αμφισβητεί και η μάνα του ορκίζεται. Σε αντίθετη περίπτωση, αν λέει ψέματα και η γυναίκα του ζει, του επιτρέπει να της κόψει το κεφάλι. Ο νέος βρίσκει ζωντανή τη γυναίκα του να βόσκει το κοπάδι της και την παρουσιάζει στη μάνα του. Το τέλος της είναι αναπόφευκτο.

Το παράλογο της ύπαρξης, η συναισθηματική “τρύπα” που προκαλεί στον άνθρωπο η επίγνωση ότι κάποτε θα πεθάνει, αυτό το ανικανοποίητο και μεταφυσικό, σχολιάζεται με εικόνες από έργα του ποιητή Τάσου Λειβαδίτη.
Έχουν χρησιμοποιηθεί στίχοι από τις συλλογές: Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα, Νυχτερινός επισκέπτης («Διασπορά», «Μικρές ιστορίες», «Απ’ το ημερολόγιο ενός υπηρέτη»), Σκοτεινή πράξη, Ο διάβολος με το κηροπήγιο, Βιολί για μονόχειρα, Ανακάλυψη («Το έγκλημα, ο ποιητής και μερικά μήλα», «Από τις εξομολογήσεις του Ματθία Χ.»), Βιολέτες για μια εποχή.



Η παράσταση δεν προσεγγίζει λαογραφικά τις Παραλογές ούτε και αναζητά ψυχολογικά κίνητρα ή συνέπειες, αλλά επιχειρεί να ξεκλειδώσει ένα υλικό που θεωρείται λανθασμένα ως μουσειακό. Οι ηθοποιοί εναλλάσσονται σε ρόλους αφηγητή και δραματικού προσώπου, παράγουν ήχους, δημιουργούν, επεξεργάζονται και προβάλλουν εικόνες, συνθέτουν και διαλύουν σε ζωντανό χρόνο το ζοφερό κόσμο των δημοτικών τραγουδιών, παρουσιάζοντας τα μέσα και τις τεχνικές που χρησιμοποιούν.





Δραματουργική επεξεργασία-σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνικά-κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα - Ράνια Υφαντίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Ξένια Θεμελή
Σχεδιασμός φωτισμών: Κέλλυ Εφραιμίδου - Μαρία Λαζαρίδου (από την ομάδα Beforelight)
Επιμέλεια κίνησης: Λία Τσολάκη
Ηχητική επένδυση: Αντώνης Μαράτος - Γιώργος Τσακνιάς
Ζωντανή διαχείριση εικόνας(VJ): Ανέστης Πάτκας
Μουσική διδασκαλία: Κίκα Γεωργίου
Τραγούδι: Γιώργος Γλάστρας
Video: Κατερίνα Αποστολίδου
Φωτογραφίες: Εύα Τσακνή
Παίζουν: Κίκα Γεωργίου, Άννα Ελεφάντη, Χριστίνα Μαξούρη, Αναστασία Μποζοπούλου, Βασιλική Σαραντοπούλου.

Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Η παράσταση Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες, παρουσιάστηκε στους εσωτερικούς χώρους του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, τη Δευτέρα 1η Μαρτίου 2010.

Το τελικό αποτέλεσμα προέκυψε από τη συνομιλία των κειμένων με τα έργα της μόνιμης και περιοδικής έκθεσης του Μουσείου-Έλληνες ζωγράφοι από τη συλλογή της Εθνικής Τράπεζας-και τα βίντεο της εικαστικού Κατερίνας Αποστολίδου και έδωσε την ελευθερία στους θεατές να σταθούν σε διαφορετικά σημεία του Μουσείου και να αναπτύξουν τη δική τους σχέση τόσο με τον χώρο όσο και με την εξέλιξη των ιστοριών.

Ελευσίνα-Σαπωνοποιείο Χαριλάου, Πόρος-Ρώσικος Ναύσταθμος

Η Εταιρεία Θεάτρου Sforaris, συμμετέχοντας στο πρόγραμμα ArtLocus του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού, παρουσίασε τις ''Παραλογές ή Μικρές Καθημερινές Τραγωδίες'' στο παλιό Σαπωνοποιείο-Eλαιουργείο Χαριλάου στην Ελευσίνα στις 22 Αυγούστου 2009 και στον Ρώσικο Ναύσταθμο στον Πόρο στις 26 και 27 Αυγούστου 2009.

Τι είναι το ArtLocus- ''Όλος ο Τόπος μια Σκηνή''

Το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού θέτει ως μία από τις προτεραιότητές του την αποκέντρωση της καλλιτεχνικής δράσης και την αποσυμφόρηση της μητρόπολης. Με στόχο, αφενός, τη στήριξη ερευνητικών ομάδων θεάτρου και χορού που δεν επιχορηγούνται από την πολιτεία, και, αφετέρου, την τόνωση της τοπικής κοινωνίας της περιφέρειας, διοργανώνει το πρόγραμμα ArtLocus: όλος ο Τόπος μια Σκηνή, σε συνεργασία με Δήμους της χώρας που διαθέτουν αναξιοποίητους -πλην ιδιαίτερους αισθητικά ή/και ιστορικά- Δημόσιους Χώρους και οι οποίοι είναι πρόθυμοι να τους παραχωρήσουν για τη χρήση και την ανάδειξη των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους από ομάδες παραστατικών τεχνών.

Οι ομάδες που συμμετέχουν είναι οι: ''Εταιρεία Θεάτρου Sforaris'' με την παράσταση Παραλογές ή Μικρές Καθημερινές τραγωδίες (Μια σπονδυλωτή παράσταση πάνω στις ιστορίες τριών δημοτικών τραγουδιών-τριών Παραλογών και σε στίχους ποιημάτων του Τάσου Λειβαδίτη), το ''Χοροθέατρο Μετ εμποδίων'' με την παράσταση Τα γενέθλια, οι ''Motus Terrae'' με την παράσταση [Πόλη: γένους θηλυκού] και οι ''Τσιριτσάντσουλες'' με τον Κύκλωπα του Ευριπίδη.

Θα ακουλουθήσουν άλλοι τρεις σταθμοί, στους Δήμους που επελέγησαν για το πρόγραμμα ArtLocus.:

• Άργος-Στρατώνες Καποδίστρια στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου
• Επιτάλιο Ηλείας στις 17 και 18 Σεπτεμβρίου και
  
• Κύθηρα στις 27 και 28 Σεπτεμβρίου.

Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες

Η Εταιρεία Θεάτρου Sforarisσυμμετέχοντας στο πρόγραμμα ArtLocus του Εθνικού Κέντρου Θεάτρου και Χορού,προετοιμάζει την παράσταση Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες.Πρόκειται για μία σπονδυλωτή παράσταση, το κείμενο της οποίας στήθηκε πάνω στις ιστορίες τριών δημοτικών τραγουδιών-τριών “Παραλογών”[1]-και σε εικόνες ποιημάτων του Τάσου Λειβαδίτη.Οι Παραλογές αυτές είναι οι: Της σκοτωμένης, Τα αγαπημένα αδέρφια και η κακή γυναίκα, και Η μάνα η φόνισσα.

Στην Παραλογή Της Σκοτωμένης, τρία αδέρφια σκοτώνουν την αγαπημένη τους αδερφή, όταν θεωρήσουν πως τους ατίμασε μιλώντας στο γιο του Ρήγα. Ο νέος, μόλις μάθει τα φρικτά νέα αυτοκτονεί. Οι οικογένειες, τους θάβουν σε διπλανούς τάφους, από όπου φυτρώνουν μία λεμονιά και ένα κυπαρίσσι. Τα δύο δέντρα, ακολουθώντας το παράδειγμα των νεκρών νέων, γέρνουν το ένα προς το άλλο, σαν να πρόκειται να φιληθούν, στοιχειώνοντας τη ζωή των δολοφόνων τους.

Στα Αγαπημένα αδέρφια και την κακή γυναίκα, ένας αδερφός είναι ερωτευμένος με τη γυναίκα του αγαπημένου του αδερφού. Εκείνη, του βάζει την ιδέα να τον σκοτώσει για να την παντρευτεί. Η αφορμή θα είναι απλή: Θα του ζητήσει να μοιράσουν τα πατρικά κτήματα. Ο ίδιος θα απαιτήσει τα πιο καρπερά και έτσι ο άλλος θα θυμώσει. Πάνω στον καυγά, θα τον σκοτώσει με ένα μαχαίρι. Η συζήτηση μεταξύ των αδελφών θα γίνει, όχι όμως και ο καυγάς, αφού ο αδικημένος αδερφός, προκειμένου να μην μαλώσει με τον αγαπημένο του αδερφό, δέχεται να πάρει τα πιο άγονα κτήματα, αφήνοντας σε εκείνον τα πιο καρπερά. Ο παρ’ ολίγον αδελφοκτόνος, αφού αναλογιστεί τι πήγε να κάνει, γυρίζει στο σπίτι και δολοφονεί τη νύφη και ερωμένη του.

Στο Η μάνα η φόνισσα μια γυναίκα σκοτώνει το μονάκριβο παιδί της, όταν αυτό ανακαλύψει την εξωσυζυγική της σχέση και αφού το μαγειρέψει, το προσφέρει σαν γεύμα στον άντρα της. Αυτός με τη σειρά του, όταν καταλάβει τί έχει συμβεί, της κόβει το κεφάλι και το κομματιάζει σε έναν νερόμυλο.

Το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης, η συναισθηματική “τρύπα” που προκαλεί στο ανθρώπινο είδος η επίγνωση ότι κάποτε θα πεθάνει, αυτό το ανικανοποίητο και το μεταφυσικό, έρχονται να σχολιαστούνε με εικόνες, λέξεις και διασκευασμένες προτάσεις από έργα του ποιητή Τάσου Λεβαδίτη.

Έχουν χρησιμοποιηθεί αυτούσιοι και διασκευασμένοι στίχοι από τα έργα :

Διασπορά, Νυχτερινός επισκέπτης, Μικρές ιστορίες, Απ’ το ημερολόγιο ενός υπηρέτη, Σκοτεινή πράξη, Ο διάβολος με το κηροπήγιο, Βιολί για μονόχειρα, Το έγκλημα , ο ποιητής και μερικά μήλα, Από τις εξομολογήσεις του Ματθία Χ., Βιβλίο για μεγάλα όνειρα, Βιολέτες για μια εποχή.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Η παράσταση αυτή δεν ασχολείται με τα κίνητρα των φόνων. Δεν ψάχνουμε αιτίες και ενόχους. Παρακολουθούμε τη διαδρομή “καθημερινών ανθρώπων” που έφτασαν σε ακραίες στιγμές. Αφορμή στάθηκαν οι σοκαριστικές ιστορίες τριών δημοτικών τραγουδιών.

Ανταποκριθήκαμε στην πρόκληση να επαναδιαπραγματευθούμε το υλικό των τραγουδιών αυτών, που θεωρείται σχεδόν μουσειακό, γιατί πιστεύουμε πως το κλασικό μπορεί να είναι πραγματικά ριζοσπαστικό. Με την έννοια της διαφυγής από την αέναη ανάγκη να είναι κανείς μοντέρνος. Κάτι που αντέχει στη σκηνή, είναι εκ φύσεως ζωντανό, άρα ενδιαφέρον. Έτσι, χρησιμοποιήσαμε τρεις βίαιες ιστορίες, κλασικές στη δημοτική μας παράδοση, με στέρεη δομή, δυνατές εικόνες και μεγάλη αφηγηματική δύναμη και τις επεξεργαστήκαμε με τα ποιήματα του καταλληλότερου ίσως εκφραστή του παράλογου της ανθρώπινης ύπαρξης, Τάσου Λειβαδίτη.

Δεν μας ενδιαφέρει η λαογραφική προσέγγιση των Παραλογών ούτε και η “δραματοποίηση” μη θεατρικών κειμένων. Η αισθητική του συνολικού έργου και η προσέγγισή είναι σύγχρονη. Οι επιλεγμένοι μη θεατρικοί χώροι, με το αποτύπωμα της παρόδου του χρόνου πάνω τους, κυοφορούν κάτι γοητευτικό και ανεκμετάλλευτο, που μπορεί να ανοίξει τις κλειστές πόρτες κειμένων που αρχικά δεν προορίζονταν για την σκηνή. Θελήσαμε να δημιουργήσουμε μια παράσταση- εγκατάσταση-βόλτα σε αυτούς τους χώρους, μια site- specific promenade performance, η οποία θα δίνει την ελευθερία στους θεατές να σταθούν σε διαφορετικά σημεία παρακολουθώντας την εξέλιξη των ιστοριών και να αναπτύξουν ταυτόχρονα τη δική τους σχέση με τον χώρο και τα κείμενα.

Στο ξεδίπλωμα των ιστοριών συμμετέχουν 4 γυναίκες ηθοποιοί, που αλλάζουν “στρατόπεδο” από ιστορία σε ιστορία, έτσι ώστε όλοι να έχουν υπάρξει στο τέλος θύτης και θύμα. Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά. Όλοι εμπεριέχουμε τον αθώο και τον ένοχο. Η ανθρώπινη συμπεριφορά ήταν ανέκαθεν μη προβλέψιμη.

Οι μουσικοί σχολιασμοί, οι ήχοι, το φως και το σκοτάδι παίζουν έναν αναπόσπαστο ρόλο στην παράσταση, συμβάλλουν στο σχεδιασμό «σκηνικού χώρου» και αποτελώντας τελικά μέρος της δραματουργίας.

Το αποτέλεσμα πρέπει να είναι ένα ανοιχτό πεδίο. Μέλημά μας είναι να μην επιβάλλουμε έναν και μοναδικό τρόπο σκέψης. Η άνευ ορίων σκέψη και διαλεκτική με τα προσλαμβάνοντα είναι για μας, η μόνη υγεία.

[1] ΠΑΡΑΛΟΓΗ: Δημοτικό τραγούδι με αφηγηματική μορφή και φανταστική υπόθεση, Τεγόπουλος-Φυτράκης, Ελληνικό Λεξικό, Αθήνα 1995

Παραλογές ή Μικρές καθημερινές τραγωδίες

Δραματουργική επεξεργασία-σκηνοθεσία: Γιάννης Καλαβριανός
Σκηνική επιμέλεια-κοστούμια: Αλεξάνδρα Μπουσουλέγκα-Ράνια Υφαντίδου
Ηχητικά περιβάλλοντα-μουσική επιμέλεια: Γιώργος Σούτος
Μουσική διδασκαλία: Κίκα Γεωργίου

Παίζουν: Κίκα Γεωργίου, Άννα Ελεφάντη , Αναστασία Μποζοπούλου ,Βασιλική Σαραντοπούλου

Προηγούμενες παραγωγές, ιστορικό του θιάσου και κριτικές στον Τύπο.

• 
  
  Ιστορικό του θιάσου
  
  Η ‘Εταιρεία Θεάτρου SFORARIS’, δημιουργήθηκε το 2006 από πέντε νέους καλλιτέχνες, όλοι τους απόφοιτοι του Τμήματος Θεάτρου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (Κατευθύνσεις Υποκριτικής, Σκηνοθεσίας, Θεατρολογίας)
  
  Αυτοί είναι οι : Άννα Ελεφάντη, Χρήστος Θεοδωρίδης, Γιάννης Καλαβριανός, Μαρία Κοσκινά και Αναστασία Μποζοπούλου.
  
  Όλοι οι παραπάνω έχοντας δουλέψει επαγγελματικά σαν ηθοποιοί και σκηνοθέτες σε διάφορα θέατρα όπως τα : Πειραματική Σκηνή της ‘Τέχνης’, Ακτίς Αελίου, Θεατρικός Οργανισμός Νέες Μορφές (Θεσσαλονίκη), Εθνικό Θέατρο, Θέατρο του Νέου Κόσμου, Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, Θέατρο Τόπος Αλλού, Επί Κολωνώ , συνέστησαν την Εταιρεία με σκοπό την έμφαση στο νεοελληνικό έργο, την ανίχνευση νέων εκφραστικών τρόπων και τη συνεργασία με άλλους θιάσους, μέσα στα πλαίσια της συλλογικής, ελεύθερης, ισότιμης και πολυφωνικής καλλιτεχνικής δημιουργίας.
  
  Η πρώτη δουλειά των ‘SFORARIS’, παρουσιάστηκε το χειμώνα του 2006 στο Δώμα του Θεάτρου του Νέου Κόσμου με τον τίτλο: Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος!
  
  Η παράσταση έτυχε πολύ μεγάλης ανταπόκρισης, γεγονός που μας οδήγησε σε ένα καινούριο ανέβασμά της την επόμενη χρονιά, με ξαναγραμμένο από τον συγγραφέα κείμενο, σε νέο μεγαλύτερο χώρο και με προσθήκη νέων ηθοποιών.
  
  Ο τίτλος της δεύτερης παράστασης ήταν : Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος!2, και παρουσιάστηκε στο χώρο του Club 22 .
  
  Ολόκληρος ο χώρος του Club 22 χρησιμοποιήθηκε σαν σκηνικό και δημιουργήθηκε ένα site- specific θέαμα.
  
  Η παράσταση έτυχε πολύ μεγάλης απήχησης, πήρε πολλές καλές κριτικές, προβλήθηκε από όλο τον Τύπο, είχε σαν Χορηγό Επικοινωνίας το MEGA, και επιχορηγήθηκε από το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών και το Κοινωφελές Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου.
  
  Δύσκολη στιγμή για μας, υπήρξαν τα επεισόδια που δημιουργήθηκαν από ομάδα θρησκόληπτων, οι οποίοι μήνυσαν όλους τους συντελεστές για καθύβριση θρησκεύματος και απαίτησαν το άμεσο σταμάτημα της παράστασης. Ευτυχώς τα δικαστήρια μας δικαίωσαν, οι Sforaris αθωώθηκαν και οι παραστάσεις ολοκληρώθηκαν με μεγάλη επιτυχία, έχοντας μέση πληρότητα 92%.
  
  
  Αναφορές του Τύπου για την παράσταση:

- Οι SFORARIS κέρδισαν μετά τη Θεσσαλονίκη και εδώ το νεανικό κοινό !

Εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

- Στη θεατρική πιάτσα, σκίζει αυτή τη στιγμή η παρωδία τύπου Μόντι Πάιθονς ‘Εγώ είμαι το Θείο Βρέφος !’, με το νεαρό Αντώνη από τη Ναζαρέτ να ισχυρίζεται πως οι Μάγοι μπέρδεψαν τις φάτνες, άρα αυτός είναι ο αληθινός γιος του Θεού !
Περιοδικό ΕΥ ΖΗΝ

- Το νέο ελληνικό έργο είναι εδώ και διεκδικεί χώρο, αναγνώριση και θεατές.
εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

- Ένα γεγονός ξεκαρδιστικό, με τον τίτλο «Eγώ είμαι το θείο βρέφος»!!! Δεν θα σας μείνει άντερο, πολύ γέλιο! Το ψηφίζω !
Σταμάτης Κραουνάκης, εφημερίδα Athens Voice

- Με την ευλογημένη θρασύτητα που διαθέτουν οι νέοι.
Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

- Αυτή είναι η δύναμη της κωμωδίας ! Σε προβληματίζει τόσο ανάλαφρα… που δεν το παίρνεις είδηση !
Περιοδικό Cool

- Απογυμνωμένο από τη σοβαροφάνεια και τον καθωσπρεπισμό ! Μια ενθουσιώδης σάτιρα της πραγματικότητας !
Περιοδικό Αντί

- Η έκπληξη της χρονιάς! Η καλύτερη παράσταση της σαιζόν.

www.enjoy.gr

-Το είδαμε και γελάσαμε με την ψυχή μας ! Μια παράσταση που αποδίδει, γιατί στήθηκε ολοφάνερα χωρίς δεσμεύσεις !
Περιοδικό After Shave

- Ο Jesus Christ Superstar δεν πιάνει μία μπροστά στο Θείο Βρέφος που το λένε Αντώνη --γιατί ο Γιάννης Καλαβριανός με την ομάδα του είναι ακόμη μεγαλύτεροι σουπερστάρ. Tα γέλια των θεατών τραντάζουν το Club 22.

www.greek-theatre.blogspot.com

Μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από τις πρόβες και τις παραστάσεις του Θείου Βρέφους στο :http://picasaweb.google.com/sforaris/Sforaris02#

Παρά την πολύ καλή ανταπόκριση του κοινού και του Τύπου, η Εταιρεία Θεάτρου Sforaris δεν περιλήφθηκε στη λίστα των επιχορηγούμενων θιάσων, γεγονός που ήταν μεγάλη έκπληξη για εμάς.

Την επόμενη χρονιά και με τεράστιο οικονομικό κόστος, ανεβάσαμε την τρίτη μας παραγωγή με τίτλο ‘Οι Πρακτόρισσες’.

Πρόκειται για μια παρωδία των κινηματογραφικών ταινιών δράσης και κατασκοπίας. Η συνεχώς ανοδική προσέλευση των θεατών συνεχίστηκε και στην τρίτη μας παραγωγή, η οποία παιζόταν στο Θέατρο του Ήλιου, από 1η Δεκεμβρίου 2008 ως και τις 7 Απριλίου 2009.

Κριτικές για τις Πρακτόρισσες
Οι κριτικές που απέσπασαν οι ‘Πρακτόρισσες’ ήταν και πάλι εξαιρετικές. Παραθέτουμε ενδεικτικά κάποιες από αυτές.

- Είναι πραγματικά απολαυστικός ο κόσμος που συνέλαβε ο Γιάννης Καλαβριανός με την ομάδα του. Οι Άγγελοι του Τσάρλυ μπορεί αν είναι πιο παλιές και πιο καπάτσες στο επάγγελμα, ωχριούν όμως μπροστά στις ρωσοσπουδαγμένες ξαδέρφες τους. Ακόμη και όταν ο προϋπολογισμός είναι ελάχιστος, τίποτε δεν μπορεί να σταθεί εμπόδιο αν υπάρχει χιούμορ και φαντασία. Πρακτόρισσες. Πιάστε αν μπορείς!
Λουίζα Αρκουμανέα. ΤΟ ΒΗΜΑ

- Εξόχως διασκεδαστική η θεατρική παράσταση ΠΡΑΚΤΟΡΙΣΣΕΣ. Όταν υπάρχουν ωραίο camp, χιούμορ και φαντασία, το μεγάλο μπάτζετ είναι περιττό.
Γιώργος Νάστος, ΒΗΜΑgazino

- Ότι πιο φρέσκο κυκλοφορεί στις θεατρικές σκηνές της πόλης. Η πιο high κωμωδία της σεζόν.

Φιλουμένα Ζλατάνου in2life.gr

- Μόλις τελείωσε η παράσταση ήθελα να την ξαναδώ. Πραγματική κωμωδία. Γελάς από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή.

Κωστής Μπίτσιος, CITY UNCOVERED


- Αυτό είναι πρωτοπορία. Να κάνεις κάτι όμορφο και ειλικρινές.
Αλεξάνδρα Κατσαρού. Athens Voice

Δείτε φωτογραφίες από τις Πρακτόρισσες στο:

http://picasaweb.google.com/sforaris/cNBeG#

Μετά την ολοκλήρωση της θεατρική περιόδου δεχτήκαμε τις προτάσεις των κυρίων Νικηφόρου Παπανδρέου και Μιχάλη Αεράκη και πραγματοποιήσαμε την πρώτη μας περιοδεία, παίζοντας τις ‘Πρακτόρισσες’ στη Θεσσαλονίκη (Πειραματική Σκηνή της Τέχνης) και τα Χανιά (Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Κρήτης) με πολύ μεγάλη επιτυχία.